FF schrikken…

Onderweg zagen we het landschap weer veranderen van ruig, woestijnachtig, hoge bergen en bossen naar landbouwgebieden. Na heel veel naaldbomen zagen we nu het frisse groen van de citroenbomen. In de buurt van Almeria kwam in beeld wat we ooit op Netflix in de serie “Mar de Plastico” zagen. Eindeloos veel plastic overkappingen van gewassen op manshoogte, zodat de arbeiders voor een hongerloontje er nog net onder kunnen werken. Een soort plastic kassen gebied. Een troosteloos gezicht. 

Onderweg ook in het Arabisch aankondigingen van ticketverkoop voor de oversteek naar Marokko. 

Aangekomen op een piepkleine, maar erg leuke camping in Granada even bijgekomen en opgezocht hoe we het beste met de bus naar het centrum konden gaan. In de bus was het een drukte van jewelste. Vooral heel veel vrouwen. Waarom??? Vroegen we ons al af. 

Iedereen ging door tot de eindhalte. Massa’s mensen liepen dezelfde kant op. Er was verderop al iets van een evenementje te horen. Vlak voor 18 uur, we liepen door een drukke straat waar politie was en afzettingen, toen we plotseling ons helemaal kapot schrokken van enorme knallen. Achter elkaar alsof er een mitrailleur los ging.  Peter dacht gelijk aan een aanslag en dook weg om de hoek onder een poort. Hij vergat mij even mee te nemen. Hahaha. Twee seconden erna stond ook ik onder de poort. Ik zag in de spiegeling van ramen dat het toch een idioot hard vuurwerk moest zijn. De politievrouw schudde haar hoofd van ergenis over de herrie. (Ik had op mijn telefoon de melding dat ik was blootgesteld aan een geluid van 111 dB). We zagen daarna een enorme optocht van vrouwen met enorme kaarsen lopen, gevolgd door grote, langzaam lopende fanfares, die verdomd goede muziek maakten. Allen zwart gekleed met een rood detail. Het bleek te gaan om de grote processie ter ere van de “Virgen de las Angustias”, de beschermheilige van Granada. Ze wandelen zo’n twee uur door de stad tot gevolg…gekkenhuis. Zoveel mensen. Mannen liepen met speciale taartjes die dan te verkrijgen zijn. 

Na wat rondlopen de lekkerste tapas tot nu gegeten op een rustig pleintje. Doodmoe in bed gestort.