Spookstad…

Dag 14: Op weg naar de westkust van Spanje. Een onbekend stuk voor Nederlanders dus ook een avontuur op zoek naar campings. Geen reviews of zekerheden of de camping wel of niet open is. Toch maar ervoor gegaan. De weg langs Zomora, Benavente en dan noordwestelijk naar Ponteferrada. Dwars door een stevig bergketen naar een dal waar we de eerste wijngaarden van deze vakantie tegenkwamen. Ook weer heel onbekend. De enorme droge platte vlaktes maakten nu plaats voor groene bergen en  bossen. Voor een nacht een stop gemaakt in een klein dorp vlakbij de grote weg. De door de ANWB vermelde camping ligt aan een riviertje. Met restaurant en bar wordt vermeld. Aangekomen in het dorp leek het wel een spookdorp. Allemaal bouwval en verlaten woningen. Een “rotonde” met een diameter van een meter met een betonnen kruis erop. Hier is de aderlating van het platteland voelbaar.  Geen mensen, geen bedrijvigheid, alleen maar verlaten woningen. De ingang van de camping vertoont een verroest bord boven de weg. “Camping El bierzo”. Peter vroeg: “Car? Waar heb je me nu weer naartoe gebracht?” Tja….Na een vriendelijk ontvangst en het openen van de gammele slagboom bleek een prachtig parkachtig veld te liggen met vrije keuze waar de camper te planten. Het restaurant is dicht en net zo verlaten als het dorp. Het waait nogal, dus de bar heeft net zo’n wapperend piepend bordje “bar cafe” zoals in westerns. Toch even het dorp in gelopen voor foto’s. Daar is een bar. Open, dat wel, maar meer ook niet. De eigenaar keek de film “Les Intouchables”, want hij had de hoop op klandizie blijkbaar allang opgegeven. Niks te beleven maar wel heerlijk rustig en tijd om te lezen. Morgen verder.