Pensionado’s op de fiets…
Rustig aan begonnen en ons bezonnen hoe en of we naar Salamanca zouden gaan. Er was tenslotte code oranje en de beelden van allerlei overstromingen in het oosten dwingen je toch wel even te overwegen wat verstandig is. Tegen 12 uur klaarde de lucht en werd in de loop van de dag strakblauw met 24 graden. Hoezo code oranje?? Naar de bushalte lopen bleek een klim van bijna een half uur. De fietstocht zou een klein half uur duren en het weer was inmiddels prachtig. Dus toch de fietsen afgestoft en opgeladen en vertrokken. Op een krakkemikkig kaartje van de camping zouden we een prachtige groene route langs de rivier maken. Langs parken en op groene fietspaden. Hoppa, op de fiets, helmen op en fietstassen voor boodschappen mee. Na 500 meter werd het fietspad wel heeeel smal. “Durf je Car?” “Ja hoor”. Na 50 meter werd het zandpad behoorlijk smal met links een anderhalve meter de diepte in om meteen in de rivier te belanden. “Peter…ik vind het toch wel eng.” Dus weer teruggegaan op zoek naar een alternatieve route. Altijd lachen met die twee pensionado’s op de fiets in Spanje. Weer stoppen, Komoot erbij, Google maps en het krakkemikkige kaartje, alles vergeleken en een beetje mopperen en na een uur (haha en het was maar 7 km) waren we in Salamanca.
Je ziet in Salamanca heel veel studenten, aangezien hier de oudste universiteit van Spanje staat. En er zijn al mensen gekleed met jassen, sjaals en laarzen alsof het buiten 5 graden is.
In de stad herkenden we veel plekken, maar zagen ook nieuw plekjes. Lekker geluncht bij een Italiaan. Lekkere afwisseling na al die tapas en na nog een leuk terrasje weer op de fiets. Terug ging veel beter. Heel veel groene fietspaden gehad.
Onderweg bij de Mercadona in de stad gestopt en daar onze fietstassen volgekocht met levensmiddelen.
