Als de schemer valt…
Om 10 uur vertrokken, want 420 km voor de boeg naar de volgende plek. Peter reed het eerste stuk. Vrijwel geheel over de snelweg A 23. Heel relaxed. Onderweg langs de stad Teruel waar een vliegveld in de “woestijn” ligt. Amper een weg er naartoe. Er stonden veel vliegtuigen. en wat bleek. Door de oorlog in Iran parkeren daar door het gesloten luchtruim veel vliegtuigen, vooral Arabische. Een veilige plek, waar weinig dreiging te verwachten valt. Halverwege mocht ikzelf weer door. Langs de A7, de drukke weg langs Valencia en daarna landinwaarts. Opnieuw doemden de bergen op. Maar onze camping leek redelijk vlak. Dus relax! Nou…we kwamen via heftige wegen tussen spelonken terecht, grote diepten, haarspeldbochten volop. Daarna kwam er weer wat rust met bebouwing en een rechte weg. Maar opnieuw een 10 km slingerweg naar de camping. Alleen maar haarspeldbochten, supersmal en volledig afgelegen van de buitenwereld. “Niet in de bergen” was de afspraak. Hahaha. Wel dus. Aangekomen in het Parque Natural de La Sierra de Mariola bleek de camping uitgestorven. Wonderwel zat er keurig een dame achter de receptiebalie. De camping bevat grote plekken en veel vaste kampeerders. Met hekjes, tentjes, partytentjes en versiersels. Maar geen mens te bekennen. En dan plotseling rond 7 uur komen de mensen onder paddestoelen vandaan of uit een boom gevallen en komt de camping tot leven. Als de schemer valt en het donker wordt rond 9 uur waan je je op een kermisterrein. Families eten, lachen, kinderen op straat en overal kerstverlichting. We zijn de enige buitenlanders en dat alles op een plek waar de natuur overheerst en we onbereikbaar zijn.
