Lunch…
Langzamerhand begint het vankantie vieren te wennen. We onthaasten hier goed. Kunnen geen boodschappen doen, kunnen niet ver fietsen of cultuur snuiven, maar we genieten vooral van de kleine dingen. De superverse eieren, gelegd door de kippen die om ons heen scharrelen, het verkoelende zwembad en de frisse lucht. Maar toch hebben we nog wat avonturen gehad. We zijn weer op de fiets geklommen om een kleine tocht door het bos te maken naar het dchtsbijzijnde dorp, Maia de Montcal met 430 inwoners. Over opnieuw flinke stenen en keien aangekomen (het is echt een officiele openbare weg) in het kleine dorp met een beekje en twee restaurantjes. Waar bestaan die van? Vraag je je af. Het restaurant had een catelaans menu. Drie gangen voor 25 euro per persoon inclusief wijn en water. Heerlijk en puur! Met alleen maar Spanjaarden aan de tafeltjes. Genieten dus. Terug gefietst over wat meer asfalt. Dat was fijn.
Tegen de avond was er veel leven in de kleine bar van de camping. Het restaurant is weliswaar dicht maar de bar is open. Toch even wat gaan drinken. Daar was een familiefeest gaande. De engelse eigenaresse kwam naar ons toe en zei dat ze 70 was geworden. Haar gefeliciteerd en hebben op gepaste afstand met het feestje meegenoten. Net als een paar andere Nederlandse toeristen. Het feestvarken kreeg van de kleinkinderen een hoedje. Haar man een ander hoedje met een aankondiging van de reis. De kinderen gaven hen een reis naar Bali. Maar daar hoorde wel een outfit bij. Zij kreeg vervolgens een zwarte bh met glitter en aanhangsels a la Madonna. Onverwachts trok de 70-jarige zich terug en kwam terug in bloot bovenlijf en de bh. Haar lichaam kon het zich permitteren. Ze danste en schudde dat het een lust was. Feestvieren kunnen ze hier. Het eindigde met lokaal vuurwerk. Wij lagen toen al in bed. Hahaha.
