Donostia…

Lekker bijkomen en uitwaaien was het idee. Maar ja…we staan vlakbij een stadje (Zarautz) met een station naar San Sebastian. De camping heeft een pendelbusje naar het station. Dus om 10 uur in de pendelbus en daarna met de trein naar San Sebastian. In ruim een half uur sta je op het station van Donostia (San Sebastian). Lekker handig die twee talen. Na een korte wandeling kwamen we op de boulevard. Het was best wel winderig en af en toe zelfs fris. Dus allebei de regenjassen aan, die geen wind doorlaten. Een prachtig uitzicht op de boulevard. Het schelpvormige strand ziet er bijzonder uit. Ik stond er nog geen minuut of een oude Spanjaard begon weer tegen me aan te kletsen. Zo’n doorleefd gezicht, donkerbruin en vol rimpels. Waar ik vandaan kwam. Holanda…ah fantastico…Han kreuf…futbol….de Jong….barcelona…kouman…..En ik gewoon doen of ik alles snapte en verstand heb van voetbal. De man bleef maar kletsen, zo grappig en vriendelijk. Fijne dag! U ook! 

Na de boulevard zijn we het oude gedeelte ingelopen. De kleine straatjes vol barretjes met Pintxos. Iets anders dan tapas. Dit zijn kleine hapjes met een prikkertje erdoor. Meestal op een stukje stokbrood. Super leuk en lekker. 

Voor mezelf had ik nog geen aandenken gekocht. We hadden van alles al voor de kinderen en kleinkinderen. Totdat ik plotseling broches in een etalage zag liggen en ook nog in de vorm van een mooie vlinder. Dat doet me aan mijn vader (vlinders) en mijn zus (broches) denken. Maar de winkel ging dicht…. De man sloot net af. Echter een vrouw wenkte me dat ik naar binnen mocht. De man deed opnieuw de winkel open en ik kon de vlinder aanschaffen. Het moest zo zijn.  Blij!

Daarna met de trein terug naar Zarautz. Langs deze boulevard gelopen en heerlijk genoten van de wilde zee en af en toe de zon. Het dorpje was ook leuk om te zien. Maar het pendelbusje zou pas om 20 uur komen. Wij wilden eigenlijk op de camping gaan eten. Dus liever eerder naar de camping. Dan maar met een gewone taxi. Helaas was deze nergens te vinden. Er was wel een taxistandplaats. Daar naartoe. Aldaar was een soort bushokje met het telefoonnummer van de taxi. Hehe gelukkig….als we die belden kwam het vast wel goed. We waren inmiddels doodmoe. Ik drukte het nummer in en de telefoon ging over. In een standaard bij het hokje op een meter afstand van mij hoorden we de telefoon over gaan….dat waren wij. Hahaha….geen taxi dus… 

Bijna wanhopig neergeploft op een terrasje en nog een wijntje gedronken. Terug naar de camping in het pendelbusje van 20 uur met een baby en duitsers, een groningse yogalerares (je krijgt met iedereen leuke gesprekken) en nog een paar lui en aangekomen neergeploft in het aangrenzende restaurant en daar lekker gegeten. Doodmoe met inmiddels een record aan stappen deze vakantie (16700) terug in de camper met gesloppte voeten, maar weer veel leuke ervaringen rijker.