kamikaze mussen…
Dag 12:
Voor vertrek pakt Peter meestal buiten in en ik maak binnen de boel gereed voor vertrek.
Alle losse spullen weer in de bovenkastjes. De boeken in het kastje boven de eettafel, de kabeltjes en stekkers in een klein kastje naast de deur en na de afwas het serviesgoed weer in bovenkastjes boven het aanrecht. Het sluiten van de kastjes geeft me door het geluid altijd het gevoel alsof ik stewardess ben en het vliegtuig klaar voor vertrek maak. Hahaha. Dan de lades checken of deze goed dicht zijn en een “klik” maken want anders dondert de hele lade open tijdens een bocht en dat geeft chaos. Vaker meegemaakt.
De stoelen draaien in de rijrichting, stekker uit het stopcontact en van de keggen af en gaan met de karavaan.
Dit keer maar 155 km binnendoor. Wat is het toch een groot land.
Vlakbij Salamanca voor de tweede keer boodschappen gedaan bij een supermarkt en door naar de camping. Zeer ruim, wel weinig schaduw, maar met een busstop naar de stad voor de deur, een klein winkeltje en een terras een prima camping!
Het is warm, heel warm! 33 graden. En in plaats dat de mussen dood uit de boom vallen, vallen deze kleine brutaaltjes ons letterlijk aan. Tijdens onze boterham voor de camper had ik het laatste korstje in de hand en de mus wilde niet weg. Fladderde om me heen en als een hongerige roofvogel viel hij me aan. Ik won, maar heb het korstje wel gedeeld.
